Członkami Honorowymi Stowarzyszenia KoLiber są cenieni specjaliści w zakresie ekonomii, prawa oraz mediów. To ludzie pełni pasji, którzy od lat aktywnie szerzą konserwatywno-liberalne wartości. Zgoda na przyznanie członkostwa honorowego wyrażana jest przez Radę Krajową na wniosek zarządu walnego zebrania jednego z oddziałów. Członkostwo honorowe przyznawane jest na Konwencie Stowarzyszenia.

Dr Robert Gwiazdowski (ur. 1960 w Warszawie), polski prawnik i ekonomista, komentator gospodarczy, ekspert w dziedzinie podatków w Centrum im. Adama Smitha. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1984 roku ukończył studia z wyróżnieniem i jednym z najlepszych wyników w historii Wydziału. W okresie stanu wojennego był przewodniczącym samorządu studentów. Pracownik naukowy Instytutu Nauk o Państwie i Prawie UW ze specjalizacją w zakresie historii myśli politycznej i prawnej. W roku 1994 na tym samym wydziale obronił pracę doktorską z zakresu nauk prawnych pt. Milton Friedman i Russell Kirk a style politycznego myślenia w amerykańskiej filozofii konserwatywnej. Znany ze swoich komentarzy na tematy społeczno-gospodarcze w prasie, radiu i telewizji. Częsty gość popularnego programu TVP o tematyce gospodarczej Plus Minus, oraz programu Bilans nadawanego przez TVN24, autor książki pt. Sprawiedliwość a efektywność opodatkowania. W swoich komentarzach i artykułach często prezentuje poglądy liberalne, podkreśla rolę wolnego rynku w kształtowaniu procesów gospodarczych oraz wpływ wysokiego opodatkowania pracy i źle zorganizowanego systemu świadczeń socjalnych jako źródeł bezrobocia. Od 12.04.2008 roku jest Honorowym Członkiem Stowarzyszenia KoLiber. W uzasadnieniu przyznania tego wyróżnienia prezes Stowarzyszenia Karol Wyszyński powiedział, że konsekwencja i upór w promowaniu i propagowaniu identycznych rozwiązań, jakie są statutowymi celami Stowarzyszenia, są ukłonem dla jego dotychczasowej działalności, a także zachętą do dalszej promocji wolnorynkowych rozwiązań. Wyszyński zauważył, że część młodych ludzi obecna na sali stała się liberałami między innymi właśnie dlatego, że zetknęła się z ideami propagowanymi przez honorowego członka.

Więcej

Urodzony w 1954 w Brzesku w Małopolsce. Twórca i były prezes giełdowej spółki Optimus S.A. Laureat Nagrody Kisiela za „walkę z bezprawiem” aparatu państwowego.Jeden z najbogatszych Polaków drugiej połowy lat 90. Wycofał się z biznesu i zaszył się w ekologicznym gospodarstwie koło Krynicy. W kwietniu 2006 roku otrzymał tytuł Członka Honorowego Stowarzyszenia KoLiber. Swą firmę założył w 1988 praktycznie bez żadnego kapitału. Początkowo komputery były składane w warunkach chałupniczych. Pod przewodnictwem Kluski Optimus S.A. stał się nie tylko czołowym producentem komputerów w Polsce, ale też liderem rynku kas fiskalnych oraz współtwórcą największego polskiego portalu internetowego Onet.pl. Firma odniosła duży sukces finansowy i Kluska był zaliczany w latach 90-tych do grona najbogatszych Polaków. Prowadzenia firmy zrzekł się w roku 2000, jako powody sugerując m.in. atmosferę korupcji nie pozwalającą na prowadzenie w ówczesnej Polsce uczciwych interesów. Jego majątek szacowano w chwili odejścia z firmy na ponad 400 mln zł. Po odejściu z Optimusa zaangażował się w działalność filantropijną. Jest m.in twórcą wydawnictwa ProDoKs, które wydaje i dystrybuuje za darmo książki i filmy – zwykle o tematyce religijnej. Jest również głównym sponsorem budowy sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. W lipcu 2002 r., już po rezygnacji z kierowania firmą, został w spektakularny sposób aresztowany pod zarzutem wyłudzenia przez Optimus 30 mln zł podatku VAT. Wolność odzyskał po wpłaceniu kaucji w wysokości 8 mln zł, odebrano mu jednak paszport, a jako dodatkowe zabezpieczenie majątkowe zajęto jego posiadłość. W styczniu 2003 r. należności podatkowe zostały umorzone przez Urząd Skarbowy w Nowym Sączu, zaś w 2004 r. Kluska został ostatecznie oczyszczony z zarzutów.

Więcej

Stanisław Michalkiewicz (ur. 8 listopada 1947) – prawnik, nauczyciel akademicki, eseista, publicysta. Absolwent UMCS i UW. Aktywny działacz opozycji antykomunistycznej w okresie PRL. Współtwórca Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Redaktor pism podziemnych. Działacz NSZZ „Solidarność”. Sygnatariusz deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. W stanie wojennym internowany. Po zwolnieniu aktywny autor podziemnych publikacji. Współpracownik NSZZ „Solidarność” RI. W 1987 współzałożyciel Ruchu Polityki Realnej, przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W latach 1991-1993 sędzia Trybunału Stanu. Od 1997 do 1999 prezes Unii Polityki Realnej. Od 2011 członek honorowy Stowarzyszenia KoLiber. Wykładowca Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu oraz Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie. Publicysta m.in. „Opcji na prawo”, „Najwyższego CZASU!”, „Naszej Polski”, „Naszego Dziennika”, „Gazety Polskiej”, „Mojej Rodziny”, portalu Interia.pl. Komentator Radia Maryja i Telewizji TRWAM. Aktywny bloger. Autor wielu publikacji książkowych.

Więcej

Jeremi Mordasewicz – ekspert Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych. Członek Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych.Członek Zespołu problemowego ds. polityki gospodarczej i rynku pracy. Zespół zajmuje się problematyką rynku pracy i polityki gospodarczej. Do jego zadań należy opiniowanie założeń i projektów aktów prawnych, programów rządowych i innych dokumentów związanych z polityką gospodarczą kraju i problematyką rynku pracy oraz opracowywanie – w miarę potrzeby – ich założeń. Zespół zajmuje się także analizą i oceną działań z zakresu polityki gospodarczej i polityki rynku pracy. Ma uprawnienia do oceny przygotowania narodowego do korzystania z europejskich funduszy pomocowych, przed i po akcesyjnych. Członek Honorowy Stowarzyszenia KoLiber od 2005 roku.

Więcej

Jan Pospieszalski, (1955) muzyk, aranżer i kompozytor, publicysta, autor programów radiowych i telewizyjnych. Urodzony w Częstochowie jako trzecie z dziewięciorga dzieci Donaty i Stanisława Pospieszalskich. Będąc uczniem Liceum Plastycznego w Częstochowie utworzył pierwszy swój zespół muzyczny, złożony z braci – najmłodszy, wtedy pięcioletni Mateusz, grał na organach, siedmioletni Marcin na gitarze. Po maturze w plastyku i dyplomie w szkole muzycznej II stopnia, rozpoczyna pracę jako kontrabasista w zespołach jazzowych. Od 1976 JP pojawia się jako „ten czwarty” w Czerwonych Gitarach (po odejściu Krzysztofa Klenczona była to kolejna zmiana gitarzysty). Z Cz. G. koncertuje w Polsce (najbardziej prestiżowy występ to Festiwal w Sopocie w 1977), a także za granicą: USA, ZSRR, Kanada, Austria, Kuba, i przede wszystkim NRD. Dla wytwórni „Amiga” Czerwone Gitary nagrywają wtedy płytę zatytułowaną po prostu Die Rote Gitarren. Piosenki z tej płyty kolejno w 1977 i 1978 roku zdobywają w NRD tytuł przeboju roku. W 1980 roku rozpoczyna współpracę z popularnym wtedy w Europie zachodniej, duetem fortepianowym – Kisielewski/Tomaszewski. W 1986 roku spotyka Wojtka Waglewskiego i zostaje basistą nowopowstałej grupy VOO VOO. Z zespołem nagrywa kilkanaście płyt. W roku 1993 pojawia się zrealizowana z rodziną pierwsza płyta zawierająca nowe , autorskie opracowanie kolęd – „Kolędy Pospieszalskich”.

Więcej

Maciej Rybiński (ur. 5 marca 1945 roku w Warszawie, zm. 22 października 2009 roku) – polski dziennikarz, publicysta, felietonista, komentator polityczny, ekonomiczny i społeczny, satyryk, scenarzysta, pisarz. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a w zawodzie debiutował jako dziennikarz sportowy. Później został felietonistą tygodnika studenckiego „itd.”. Był jednym ze scenarzystów serialu „Alternatywy 4”, a także współautorem wielu kryminałów. Występował w Kabarecie pod Egidą. 13 grudnia 1981 roku, po wprowadzeniu stanu wojennego, został aresztowany a władze PRL obłożyły go zakazem wykonywania zawodu po tym jak nie przeszedł „pozytywnej weryfikacji”. Od września 1982 roku przebywał na emigracji: w Niemczech i w Wielkiej Brytanii. W czasach emigracji był współpracownikiem niemieckiej katolickiej agencji prasowej KNA, pracownikiem BBC World Service w Londynie, potem korespondentem BBC w Bonn i Brukseli. Maciej Rybiński pisał dla wielu pism emigracyjnych, m. in. „Kultury” paryskiej, „Kontaktu”, „Dziennika Polskiego” i „Dziennika Żołnierza”, „Orła Białego”, „Poglądu”. W 1989 roku rozpoczął współpracę z „Rzeczpospolitą”. Do Polski wrócił w listopadzie 1998. W 2002 roku został laureatem Nagrody Kisiela (nagrodę przyznano mu za to, że „pisze, bo myśli”). Jego felietony można było przeczytać w tygodniku „Wprost” oraz Dzienniku . W roku 1997 redaktor naczelny Gazety Wyborczej, Adam Michnik, oskarżył Rybińskiego o plagiat artykułu z „Frankfurter Allgemeine Zeitung”. Plagiatem miał być jego tekst pt. „Biznes wraca na Zachód” zamieszczony 3 maja 1997 w „Rzeczpospolitej”. Odpowiedzią Rybińskiego na ten zarzut był tekst „Ja znany plagiator”, w którym zwrócił uwagę na szereg nieścisłości w informacjach podawanych przez red. Adama Michnika i dziennikarza Gazety Wyborczej Pawła Wrońskiego. 18 listopada 2005 roku był uczestnikiem II Festiwalu Kryminału. Uczestniczył w Warszawie w dyskusji „Zabili go i… ” o akcji i sensacji w polskiej fikcji. 1 kwietnia 2006 roku opuścił „Rzeczpospolitą” i przeszedł do dziennika „Fakt”. Od 18 kwietnia 2006 w każdą środę i sobotę Dziennik publikował jego felietony w cyklu „Żywa torpeda”. Od ??? w tygodniku Wprost cykl felietonów „Ryba po polsku”. Od września 2006 miał 3-minutowy felieton radiowy w Programie I Polskiego Radia w czwartki o 8.50 który drukowała Gazeta Polska. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Od 12.04.2008 roku jest Honorowym Członkiem Stowarzyszenia KoLiber. Prezes Oddziału Warszawskiego, Bartosz Marcinkiewicz, wręczając pamiątkową tabliczkę powiedział: „w uznaniu za konsekwentną obronę normalności oraz za nawiązywanie do najlepszych tradycji Kisielizmu”.

Więcej

Bronisław Wildstein (ur. 11 czerwca 1952 w Olsztynie), od 11 maja 2006 roku prezes Telewizji Polskiej, polski konserwatywny dziennikarz i publicysta, komentator polityczny, ekonomiczny i społeczny, pisarz. Na fali odwilży Sierpnia’80 Wildstein dostał paszport i postanowił, na krótko, wyjechać na Zachód. Jego wyjazd został przyspieszony przez bijatykę z milicjantami w czasie imprezy u Jana Rokity. Wyjechał wraz z żoną do Wiednia. Stan wojenny zastał ich we Francji gdzie Wildstein był między innymi redaktorem miesięcznika „Kontakt” i korespondentem Radia Wolna Europa.Po powrocie z emigracji w 1989 roku został szefem publicznego Polskiego Radia Kraków. W latach 1994-1996 był sekretarzem redakcji w „Życiu Warszawy”, a następnie wraz z Tomaszem Wołkiem przeniósł się do dziennika „Życie”, gdzie do roku 1997 był jego zastępcą. W 2001 roku doprowadził do ujawnienia tajnego współpracownika SB o pseudonimie „Ketman”. Okazał się nim pracujący już wtedy w „Gazecie Wyborczej” Lesław Maleszka, denuncjujący działania Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie. Współpracował z tygodnikiem „Wprost”, był felietonistą miesięcznika „Nowe Państwo” i publicystą „Rzeczpospolitej”, z której został zwolniony 31 stycznia 2005 roku, po aferze związanej z tak zwaną listą Wildsteina. Chodziło o wyniesienie z Instytutu Pamięci Narodowej indeksu osobowego katalogu dotyczącego inwigilacji obywateli przez służby PRL-u i rozprowadzenie takiej listy. Sam Wildstein argumentował, że chciał w ten sposób przyczynić się do przyspieszenia lustracji w Polsce. Mimo iż lista znana była wcześniej wśród dziennikarzy, to jednak dopiero publikacja w „Gazecie Wyborczej” doprowadziła do rozgłosu wokół sprawy. Po usunięciu z „Rzeczpospolitej” pracował we „Wprost” i prowadził program „Bez autocenzury” w TV Puls. Wildstein przez lata dążył do ujawnienia kulis śmierci Stanisława Pyjasa. Był m.in. konsultantem filmu Gry uliczne (reż. Krzysztof Krauze), który był oparty na wydarzeniach związanych ze śmiercią jego przyjaciela. Procesował się również z biegłym sądowym, profesorem Zdzisławem Markiem, który wydał w 1977 roku opinię, jakoby Pyjas zabił się spadając ze schodów. Wildstein nazwał go człowiekiem, który skrywa morderców. Proces przegrał. 11 maja 2006 r. został wybrany jednogłośnie przez Radę Nadzorczą na prezesa TVP. Od kwietnia 2005 r. Członek Honorowy Stowarzyszenia KoLiber.

Więcej

Autor wielu publikacji książkowych, opracowań naukowych i artykułów. Jest członkiem wielu stowarzyszeń w kraju (m. in. Prezesem Rady Towarzystwa Ekonomistów Polskich), jak i zagranicą.Publikuje w tygodniku „Wprost”. Obecnie przedstawia stanowisko wolnorynkowe i monetarystyczne. 21 października 2001 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego. Jeden z założycieli Towarzystwa Ekonomistów Polskich (1995). W kwietniu 2006 roku otrzymał tytuł Członka Honorowego Stowarzyszenia KoLiber. Studiował na Wydziale Handlu Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Doktorat w 1971 i habilitację w 1978 uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego.W latach 1985-89 był doradcą ekonomicznym ”Solidarności”. W 1991 roku był członkiem Doradczego Komitetu Politycznego Prezydenta RP Lecha Wałęsy. W latach 1990-1995 pełnił funkcję Prezesa Centrum im. Adama Smitha w Warszawie (jednego z ważniejszych think tank`ów w Polsce). Był także dyrektorem wykonawczym w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie. Był profesorem i kierownikiem Katedry Ekonomii na Europejskim Uniwersytecie Viadrina we Frankfurcie nad Odrą (1994-2003). Wykładał na uczelniach m.in. w Danii, Holandii i Stanach Zjednoczonych AP. 21 października 2001 otrzymał tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego. Jeden z założycieli Towarzystwa Ekonomistów Polskich (1995) Był także dyrektorem wykonawczym w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie. Autor wielu publikacji książkowych, opracowań naukowych i artykułów. Jest członkiem wielu stowarzyszeń w kraju (m. in. Prezesem Rady Towarzystwa Ekonomistów Polskich), jak i zagranicą.Publikuje w tygodniku „Wprost”. Obecnie przedstawia stanowisko wolnorynkowe i monetarystyczne. W 2003 kandydował (z ramienia Platformy Obywatelskiej) do Rady Polityki Pieniężnej. Jest profesorem ekonomii w Wyższej Szkole Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie i doradcą ekonomicznym w WestLB Polska.

Więcej

Rafał Aleksander Ziemkiewicz (urodzony 13 września 1964 roku w Piasecznie) to polski dziennikarz, publicysta, komentator polityczny i ekonomiczny oraz pisarz science-fiction, laureat nagrody im. Janusza A. Zajdla za powieści Pieprzony los kataryniarza (1995) i Walc stulecia (1998) oraz za opowiadanie Śpiąca królewna (1996). Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował jako dziennikarz i publicysta m.in. w radiu Wawa, PR IV i ‚Gazecie Polskiej’, gdzie kierował działem publicystyki. Był też gospodarzem programu publicystycznego Radia Tok FM. Od kilku lat jest niezależnym publicystą, chociaż nie ukrywał swych sympatii do Unii Polityki Realnej, w której kiedyś aktywnie działał, był nawet jej rzecznikiem prasowym. Po wyborach w 2005 roku odciął się jednak od tej partii i jej lidera Janusza Korwin-Mikkego. Publikuje m.in w ‚Newsweeku’, ‚Rzeczpospolitej’, ‚Gazecie Polskiej’ i ‚Najwyższym Czasie!’. Jest częstym komentatorem w cyklicznym programie ‚Loża prasowa’ w telewizji TVN24. Współpracuje z TV Biznes i portalem INTERIA, a od listopada 2005 także z Radiem Vox FM. Za swoją publicystykę otrzymał w 2002 roku nagrodę Kisiela. Od kwietnia 2005 Członek Honorowy Stowarzyszenia KoLiber. Jako pisarz SF debiutował opowiadaniem Z palcem na spuście w tygodniku ‚Odgłosy’ (lipiec 1982). W tym samym roku za Cortex cerebri zdobył nagrodę w konkursie na opowiadanie SF organizowanym przez Naszą Księgarnię, ‚Młodego Technika’, Młodzieżową Agencję Wydawniczą i klub SFAN oraz wyróżnienie za Pilota. W kwietniu 2005 został Członkiem Honorowym Stowarzyszenia KoLiber. za www.wikipedia.pl W internecie felietony Rafała A. Ziemkiewicza można znaleźć pod adresem www.felietony.interia.pl oraz na blogu www.rafalziemkiewicz.salon24.pl

Więcej

Urodzony 22 kwietnia 1960 w Viljandi. Estoński polityk i publicysta. Dwukrotny premier Estonii. Deputowany i lider konserwatywno-liberalnej partii Isamaa ja Res Publica Liit. Po powołaniu na urząd premiera w 1992 w ciągu dwóch lat na tym stanowisku przeprwadził prywatyzację, zreformował podatki (podatek liniowy) i bankowość. Doktor filozofii na Uniwersytecie w Tartu. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi RP. Laureat nagrody Milton Friedman Prize for Advancing Liberty.

Więcej

Jarosław Romańczuk jest białoruskim politykiem i ekonomistą. Założył w Mińsku ekonomiczne Centrum Analityczne im. Misesa, któremu przewodniczy. Jest także wiceprzewodniczącym Zjednoczonej Partii Obywatelskiej. W maju 2010 r. został kandydatem ZPO na urząd prezydenta. Zamierza prowadzić kampanię wyborczą pod hasłem: „Stworzymy nowe, zachowując co najlepsze”.

Więcej

Polski kompozytor muzyki filmowej, kawaler Orderu Orła Białego (2016). Urodził się 5 października 1955 roku w Warszawie.
Związki z muzyką rozpoczął gdy miał 15 lat. Rok później w studenckiej bazie w Bieszczadach poznał Wojciecha Belona, Jacka Kleyffa i Czesława Bieleckiego. W 1973 roku związał się na cztery lata z Wolną Grupą Bukowina. W latach siedemdziesiątych, na antenie Programu Trzeciego Polskiego Radia brał udział w audycji Marcina Wolskiego, występował też w audycji „Zgryz” Macieja Zembatego. W latach 1979–1981 wraz z Jackiem Kleyffem i Michałem Tarkowskim współtworzył „Teatr Paranoiczny”.
W filmie zadebiutował pisząc w 1979 roku muzykę do Przyjaciół Andrzeja Kostenki. Regularną współpracę z filmem rozpoczął z Maciejem Dejczerem, który powierzył mu w 1989 roku zadanie napisania muzyki do filmu 300 mil do nieba.
Za muzykę filmową był wielokrotnie nagradzany na różnych festiwalach. W 1998 roku, na 23. FPFF w Gdyni, pojawiło się aż sześć obrazów, do których tworzył muzykę (Kanalia, Sauna, Kroll, Pamiętnik znaleziony w garbie, Deborah, Jak narkotyk, Przedwiośnie, Żurek, Glina, Złoto dezerterów, Zabić Sekala, Amok, Nic, Przystań i Fotoamator).
Lorenc jest też trzykrotnym laureatem nagrody Złotych Lwów gdyńskiego festiwalu. W 1992 roku na 17. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych zdobył nagrodę za muzykę do filmu Władysława Pasikowskiego Psy. W trzy lata później, w roku 1995 na 20. FPFF – za muzykę do Prowokatora Krzysztofa Langa, zaś w 1997 roku na 22. FPFF – za muzykę do Bandyty Macieja Dejczera.
W 2005 roku stworzył oprawę muzyczną dla Panoramy TVP2. Jest również autorem oprawy dźwiękowej kanału TVP Info, która pojawiła się w 2009 roku.
Ukazały się dwie płyty zespołu DesOrient z muzyką filmową Michała Lorenca.
W 2016 roku „w związku z 1050. rocznicą Chrztu Polski oraz uroczystym otwarciem Świątyni Opatrzności Bożej po 225 latach od złożenia ślubów narodu” ukazała się płyta pt. Przymierze zawierające kompozycje Lorenca.
28 kwietnia 2016 został odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego, którym został udekorowany 3 maja 2016 r.
Członkiem honorowym KoLibra został w 2019 roku.
Biografia za https://pl.wikipedia.org/wiki/Micha%C5%82_Lorenc

Więcej

Wolnorynkowy misjonarz werbista, mieszkający i pracujący w Warszawie. Był na misjach w Kongo, Liberii, Botswanie i Zambii. Jak sam pisze o sobie: „Nie dzielę człowieka na homo oeconomicus i homo religiosous. Łączę to, co inni dzielą. Jedni w ekonomii, a drudzy w teologii”.
Urodził się 31 X 1963 w Tarnowie. w 1984 wstąpił do Zgromadzenia Słowa Bożego (SVD). W 1985 złożył pierwsze śluby zakonne. Studiował w Wyższym Misyjnym Seminarium Księży Werbistów filozofię w Nysie i teologię w Pieniężnie. W latach 1988–1990 odbył praktykę pastoralną (OTP – Overseas Training Programme) w Zairze (dzisiaj Demokratyczna Republika Konga). W 1995 przyjął święcenia kapłańskie w Pieniężnie.
W latach 1998–2004 pracował na misjach w Botswanie. W 2004 uzyskał licencjat (Bachelor of Arts) z antropologii kulturowej i polityki krajów afrykańskich na Uniwersytecie Południowej Afryki (UNISA) w Pretorii (Republika Południowej Afryki). W latach 2004–2005 pracował dla Jezuickiej Służby Uchodźcom (JRS – Jesuit Refugee Service), był kapelanem ludności wewnętrznie przesiedlonej w obozach k. Monrowii w Liberii. W 2006–2009 był duszpasterzem uchodźców i migrantów w werbistowskim Ośrodku Migranta Fu Shenfu w Warszawie. W 2009 uzyskał doktorat z teologii moralnej na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. W 2010 wyjechał do Zambii. W 2016 roku wrócił do Polski.
Od 2016 mieszka w Warszawie i jest dyrektorem Werbistowskiego Centrum Migranta Fu Shenfu, prezesem Stowarzyszenia „Sinicum” im. M. Boyma SJ, które pomaga Kościołowi w Chinach, oraz współpracuje z Fundacją ASBIRO, która wspomaga prywatną edukację w Afryce.
Członek honorowy KoLibra od 2019 roku.

Więcej

Prrezes, pomysłodawca i twarz Fundacji Małych Stópek, która promuje wsparcie dla dzieci nienarodzonych. Organizator Marszów dla Życia w Szczecinie, które gromadzą zazwyczaj najwięcej uczestników spośród tego typu marszów w całej Polsce. Staram się, aby wielka strategia obrony życia, o której pisał święty Jan Paweł II w encyklice „Evangelium vitae”, była realizowana w działaniach Fundacji Małych Stópek w wymiarze duchowym, formacyjnym i społecznym, czemu obecnie poświęcam wszystkie moje siły. Ksiądz Kancelarczyk jest członkiem honorowym KoLibra od 2019 roku.

Więcej

Regent Księstwa Liechtensteinu od 15 sierpnia 2004, hrabia Rietberg.
Książę Alojzy ukończył gimnazjum w Vaduz-Ebenholz oraz Royal Military Academy w Sandhurst w Wielkiej Brytanii. Odbył służbę wojskową w Armii Brytyjskiej – w Coldstream Guards w Hongkongu oraz Londynie. Później studiował na Uniwersytecie w Salzburgu. W 1993 uzyskał tytuł magistra prawa.
Do 1996 pracował w Londynie jako finansista. W maju 1996 powrócił do Liechtensteinu i został menadżerem finansowym majątku ojca. Od 1996 aktywnie uczestniczył w międzynarodowych dyskusjach i debatach politycznych, reprezentując stanowisko Liechtensteinu.
15 sierpnia 2004 książę Jan Adam II Liechtenstein przekazał formalnie część władzy swojemu synowi jako następcy tronu i uczynił go regentem (niem. Stellvertreter des Fürsten).
Jego oficjalny tytuł to: Erbprinz von und zu Liechtenstein, Graf zu Rietberg.
Członkiem honorowym KoLibra został w 2019 roku.
Źródło biografii: https://pl.wikipedia.org/wiki/Alojzy_Liechtenstein_(regent)

Więcej